reżyseria i scenariusz:Tadeusz Wudzki
rok produkcji: 1992
Ocalałe z Holokaustu dziecko żydowskie – Halina Birenbaum, już jako dorosła kobieta, wspomina swoje wojenne losy. Jej opowieść jest bardzo poruszająca: bohaterka opowiada o życiu w getcie, z którym nieodłącznie wiążą się głód, zimno, zniewolenie i świadomość wszechobecnej śmierci. Halina Birenbaum przypomina sobie m.in. lata nauki, mówi o ukrywaniu się przed wywózkami. W jej opowieści pojawiają się obozy – najpierw Majdanek, później Auschwitz. Historia bohaterki jest dramatyczna, ale wspomnienie wyzwolenia może przynieść widzowi swego rodzaju ulgę. W chwili oswobodzenia Halina Birenbaum miała 15 lat. Wiele lat później postanowiła opisać swoje wojenne losy w książce Nadzieja umiera ostatnia (1967), która należy dziś do kanonu wspomnień z okresu Holokaustu.